<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Wee Viraporn &#124; วีร์ วีรพร &#187; random thoughts</title>
	<atom:link href="http://www.weeviraporn.com/category/random-thoughts/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.weeviraporn.com</link>
	<description>on design and all things that matter</description>
	<lastBuildDate>Tue, 31 Aug 2010 04:19:31 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.0.1</generator>
		<item>
		<title>ผมเป็นเด็กสยาม พ่อเป็นเด็กพระรามสี่</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 19 May 2010 14:29:42 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[home]]></category>
		<category><![CDATA[life]]></category>
		<category><![CDATA[siam square]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=964</guid>
		<description><![CDATA[&#8220;ผมเป็นเด็กสยาม&#8221; ราวสามสิบปีก่อน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่รู้ความ คุณแม่พาผมนั่งเบาะเด็ก ติดรถไปร้านขายเสื้อผ้าของแม่ที่สยามเซ็นเตอร์ ที่นั่น, ผมได้รู้จักกับเพื่อนๆ ของคุณแม่ ที่เป็นเจ้าของร้านข้างเคียง, พนักงานร้านอาหารไฮไลท์ บนชั้นสี่ เครือเดียวกับนิวไลท์ ในสยามสแควร์ ยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนเริ่มเดินได้และซุกซน ผมหกล้มในร้านของคุณแม่ในสยามเซ็นเตอร์เพราะเต้นตามเพลงแรงไปหน่อย หัวแตก ต้องเย็บหลายเข็ม เป็นแผลเป็นอยู่บนหน้าผากถึงทุกวันนี้ สิบกว่าปีก่อน ผมก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่ชอบมาเดินเที่ยว ดูหนัง เรียนพิเศษ ในสยามสแควร์ มีเพื่อนบางกลุ่มมีร้านประจำ โต๊ะประจำในสยามสแควร์ ชอบเข้าร้านหนังสือบนเวิร์ลดเทรด จนเมื่อเป็นนิสิตจุฬาฯ ก็ยังใช้เวลาว่างในสยามสแควร์ และฝึกงานกับค่ายเพลงแห่งหนึ่งในสยามสแควร์ สิบปีผ่านไปหลังจากเรียนจบ ผมยังนิยมแวะเวียนไปสยามสแควร์ ไปซื้อเพลงจากร้านเดิมที่เคยอุดหนุนกันมาตั้งแต่เป็นนักเรียนมัธยมปลาย วันนี้ตอนที่ได้ยินข่าวผู้ชุมนุมเริ่มเผาโรงหนัง และห้างสรรพสินค้า ภาพความทรงจำเก่าๆ พรั่งพรูเข้ามาตีกันอยู่ในสมอง พร้อมกับที่สายตาจับจ้องภาพกลุ่มควันที่กำลังพวยพุ่งอยู่เหนือฟ้ากรุงเทพผ่านกระจกรถที่กำลังวิ่งอยู่บนทางด่วน ความสะเทือนใจนี้ทำให้ผมเริ่มน้ำตาไหล ตลอดช่วงเวลาร่วมสามสิบปี ผมย้ายที่เรียน ย้ายที่ทำงาน ย้ายบ้านมาหลายครั้ง แต่สยามสแควร์ก็ยังอยู่ตรงนั้น ยังเป็นที่ที่ผมยังต้องไป แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับสยามสแควร์จะเปลี่ยนรูปแบบไปในแต่ละช่วงชีวิตก็ตาม ยิ่งได้รับรู้ความเสียใจ และเสียดาย ของผู้คนอีกมากมายที่มีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้ ก็ยิ่งทำให้จิตใจหดหู่ ผมคิดว่านั่นคงเป็นเรื่องที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุดในวันนี้แล้ว จนกระทั่งคุณพ่อโทร.มาหาขณะผมกำลังฝ่ารถติดกลับบ้าน เพื่อแจ้งข่าวว่าตึกแถวที่ปัจจุบันนี้เป็นสาขาย่อยของธนาคารแห่งหนึ่ง บนถนนพระรามสี่ ในบริเวณพื้นที่ที่เกิดการปะทะ ถูกเผาวอดหมดแล้ว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Pitching Fee</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2010/02/16/pitching-fee/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2010/02/16/pitching-fee/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 16 Feb 2010 01:58:06 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[design]]></category>
		<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[pitching]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=956</guid>
		<description><![CDATA[เมื่อวานนี้มี (ว่าที่) ลูกค้ารายใหม่ ติดต่อเข้ามา อยากจะจ้างบริษัทของผมออกแบบ identity ให้ หลังจากได้คุยรายละเอียดผลิตภัณฑ์คร่าวๆ แล้วจึงเฉลยว่าจะต้องแข่งกับอีกสองสามราย อยากให้เข้าไปรับบรีฟแล้วเสนอผลงานร่างแรกกลับมาพร้อมกับราคา ผมจึงตอบไปว่า &#8220;ต้องมีค่าใช้จ่าย&#8221; ในมุมมองของผม การออกแบบกราฟิกคือธุรกิจบริการ มีต้นทุนคือเวลาและพลังสมอง มีผลิตผลเป็นทรัพย์สินทางปัญญา ถ้าทำงานไปให้ฟรีๆ แล้วลูกค้าถูกใจแบบของผม แต่ถูกใจราคาของผู้ให้บริการรายอื่น ก็ไม่มีหลักประกันใดว่าจะไม่ถูกนำเอาแบบไปให้รายอื่นทำต่อ หรือเก็บไว้ทำเอง ถ้ามองโลกในแง่ร้าย ต่อให้มีค่าเหนื่อยให้ ก็อาจจะถูกนำแบบไปใช้ได้อยู่ดี แต่อย่างน้อย ไม่ต้องทำงานฟรี ผมยินดีไปรับบรีฟ ยินดีเสนอราคาและแผนงานมาโดยไม่มีค่าใช้จ่าย แต่เมื่อไรที่ต้องลงแรงทำไป โดยเอางานไปแข่งกับรายอื่น ก็ต้องมีค่าใช้จ่าย และเงินก้อนนี้ จะคิดเป็นเปอร์เซนต์เล็กน้อย เมื่อเทียบกับค่าบริการทั้งหมด ซึ่งถ้าบริษัทของผมได้รับเลือก ก็นำเงินค่าประกวดแบบตรงนี้ ไปหักออกจากค่าบริการ เท่ากับว่าผู้ว่าจ้างไม่ต้องเสียเงินเพิ่มให้เปล่าๆ ในมุมมองของคุณลูกค้า เขาถือว่าความที่ไม่เคยทำงานด้วยกัน ย่อมยังไม่รู้ฝีมือกัน ไม่แน่ใจว่าควรจะเสียเงินให้หรือไม่ ไม่อาจเชื่อได้ว่าผลงานที่เห็นบนเว็บของบริษัทเป็นเครื่องยืนยันความน่าเชื่อถือ หรือความตรงใจได้ทั้งหมด นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เช่นกัน หลังจากต่างฝ่ายต่างอธิบายความตั้งใจของตนแล้ว ผมเสนอว่า &#8220;ให้ค่าประกวดแบบเป็นจำนวนเงินที่ทางลูกค้ากำหนดก็ได้ ให้ทุกรายได้ค่าเหนื่อยเท่ากัน แล้วแต่ละรายจะได้ตัดสินใจโดยพิจารณาจากกติกาและเงื่อนไขต่างๆ ของการแข่งขันครั้งนี้เอง&#8221; แน่นอนว่า ผมเชื่อว่าจะมีคนยอมทำฟรี แต่สิ่งที่ผมเรียกร้อง ไม่ได้เพื่อตัวเอง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2010/02/16/pitching-fee/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>7</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>คนขับแท็กซี่อายุ 82 ปี</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 22 Dec 2009 17:45:16 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[illness]]></category>
		<category><![CDATA[life]]></category>
		<category><![CDATA[people]]></category>
		<category><![CDATA[taxi]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=887</guid>
		<description><![CDATA[ไม่ได้เขียนอะไรบนนี้มานานมาก เพราะภาระหน้าที่ส่วนตัวหลายอย่าง แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดคืออาการป่วยของคุณพ่อที่ทำให้ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่ได้เดือนกว่าแล้ว ในระหว่างนี้ก็ได้พบกับผู้คนหลากหลาย และได้เรียนรู้บางแง่มุมเกี่ยวกับชีวิตคนแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน ซึ่งอาจจะทะยอยมาเล่าให้ฟังบนนี้บ้างในภายหลัง เริ่มเรื่องแรกกันดีกว่า&#8230; วันหนึ่ง ผมต้องเดินทางออกจากโรงพยาบาลไปทำธุระที่อื่นโดยแท็กซี่ แวบแรกที่กระโดดขึ้นรถแล้วหันไปบอกคนขับถึงที่หมาย ผมสะดุดตากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยับย่นของคุณคนขับ เขาดูแก่เกินกว่าที่จะมาขับแท็กซี่ แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจยิ่งกว่าคือเสียงดังฟังชัดอันสดใสของเขาที่พูดถามมาก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากว่า &#8221;จะไปไหนครับท่าน?&#8221; ผมอมยิ้มเพราะไม่มีใครเรียกผมว่าท่านมาก่อน หลังจากออกรถ บทสนทนาของเราเริ่มขึ้น ลุง : &#8220;ท่านมาเข้าโรงพยาบาลนี่ป่วยเป็นอะไรหรือครับ&#8221; ผม : &#8220;ผมไม่ได้ป่วยหรอกครับ แต่คุณพ่อผมเข้าโรงพยาบาลมาได้เดือนนึงแล้ว&#8221; คุณลุง (หรือถ้าจะให้ถูก อาจต้องเรียกว่าคุณปู่) คนขับแท็กซี่คนนี้ดูกระฉับกระเฉงและอารมณ์ดีมาก ผมอดไม่ได้ที่จะถาม ผม : &#8220;ขอโทษนะครับ ลุงอายุเท่าไหร่แล้วครับ&#8221; ลุง : &#8220;แปดสิบสองปีแล้วครับ&#8221; ผม : &#8221;โห&#8230; ยังดูแข็งแรงนะครับ?&#8221; ลุง : &#8220;ไม่แข็งแรงหรอกครับ กำลังป่วยอยู่&#8221; ด้วยความสนใจ ผมเริ่มฟังเรื่องเล่าของลุง แกบอกว่าแกป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับกระดูกสันหลัง เคยคิดอยากจะปล่อยให้ตัวเองตายไป เพราะลูกหลานก็ไม่มี เมียก็ตายไปแล้ว แต่ด้วยความที่เคยรับใช้คุณหมอคนหนึ่งมาในอดีต คุณหมอคนนั้นจึงช่วยเหลือโดยใช้คอนเนคชั่นลดค่ายาให้ ตอนนี้ลุงต้องเก็บเงินเพื่อฉีดยาให้ครบ 9 เข็ม เข็มละ 3,000 [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>นักออกแบบระดับโลก ยังคงออกปฏิบัติการอยู่</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/10/30/world-class-designer-still-active/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/10/30/world-class-designer-still-active/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 30 Oct 2009 09:26:00 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[designer]]></category>
		<category><![CDATA[fraud]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=876</guid>
		<description><![CDATA[นาย J. &#8220;นักออกแบบระดับโลก&#8221; จากที่เคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ตอนที่ 1 และ ตอนที่ 2 ยังออกปฏิบัติการอยู่นะครับ เร็วๆ นี้ผมกดเมาส์ผิดไปโดน bookmark กระทู้เรื่องนาย J. บนพันทิป หลังจากไม่ได้สนใจมานานแล้ว พบว่ามีคนกำลังสงสัยตัวตนของนาย J. อีกเช่นเคย ผมจึงได้ส่งข้อมูลเรื่องที่ผมได้พบเจอไปให้ และนี่คือข้อความที่ได้รับตอบกลับมาครับ เรียนคุณวีร์ ขอบคุณมากๆ ค่ะ สำหรับข้อมูล นามบัตร นาย J. ก็เหมือนกันค่ะ เค้าจะเซ็นต์แล้วค่อยยื่นให้ค่ะ เป็นคนที่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ แล้วโทรเข้ามาหาที่ออฟฟิศ แบบชนิดตามตื้อน่ารำคาญเลยทีเดียว พอดีที่บริษัทจะมี project ใหญ่พอสมควร ทางเราไม่ได้หา supplier เป็น นาย J. นะคะ ไม่รู้ว่าเค้าทราบได้อย่างไรว่าเรามีการทำ project ใหม่เพราะวงในมากๆ เค้าโทรมาเสนองานเอง ขอเข้าพบกับผู้บริหาร พูดชื่อเล่นผู้บริหารด้วย แต่ผู้บริหารเราไม่รู้จักเค้า โทรมาหลายครั้ง/วัน สุดท้ายก็รับนัดไป น่าย J. เข้ามา present [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/10/30/world-class-designer-still-active/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เมื่อผมได้รับโทรศัพท์จากนักออกแบบระดับโลก</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/09/28/world-class-designer-called/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/09/28/world-class-designer-called/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 28 Sep 2009 16:35:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[designer]]></category>
		<category><![CDATA[fraud]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=802</guid>
		<description><![CDATA[มีเรื่องมาเล่าต่อครับทุกท่าน สืบเนื่องจาก ตอนที่แล้ว เมื่อคืน คุณ J &#8220;นักออกแบบระดับโลก&#8221; โทร.มาหาตอนสี่ทุ่ม อ้างว่าเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ เขาชวนผมช่วยทำงาน pitching โปรเจคสนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง เป็นงานด่วนมาก ต้องพรีเซนท์พฤหัสนี้ พร้อมสัญญาว่า ถ้าเข้ากันได้จะมีงานมาป้อนเรื่ีอยๆ, จะช่วยสนับสนุนให้ได้รับงานใหญ่โตต่อจากเขา V : บริษัทของคุณพี่ไม่มีเว็บหรือ? J : ไม่มี V : ผมจะไปดูตัวอย่างงานของพี่ได้อย่างไร? อย่างน้อยก็อยากเห็นพอร์ทก่อน จะได้รู้ว่าทำงานเข้ากันได้หรือไม่ J : ต้องมาเจอกัน แล้วจะให้ดูบน iPod เลย มีหมด V : งั้นมีตัวอย่างงานอันไหนให้ดูได้ง่ายๆ บ้าง? J : Starbucks นี่ไง เดินเข้าร้านน่ะของพี่ทั้งหมด ตั้งแต่โลโก้ แพคเกจ ฯลฯ V : (โห&#8230; เจ๋งโคตร) J : Central World [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/09/28/world-class-designer-called/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เมื่อผมได้พบกับนักออกแบบระดับโลก</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/09/25/world-class-designer/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/09/25/world-class-designer/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Sep 2009 05:50:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[designer]]></category>
		<category><![CDATA[fraud]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=787</guid>
		<description><![CDATA[มีเรื่องแปลกมาเล่าให้ฟังครับ โดยเฉพาะคนที่ทำงานสายออกแบบ เผื่อจะมีคนเจอแบบผม เมื่อคืน ผมไปซื้อหนังสือกราฟิกที่ร้านคิโนคุนิยะ พารากอน ขณะจ่ายเงิน ก็บอกชื่อบริษัท และตัวสะกดให้พนง.ออกบิล ตอนนั้นมีคุณพี่คนหนึ่งที่มาซื้อหนังสือแล้วรอบิลอยู่ข้างๆ เข้ามาคุยกับผม ขอดูหนังสือที่ผมซื้อด้วยนิดหน่อย แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น&#8230; ขอเรียกชื่อย่อของเขาว่านาย J แล้วกันนะครับ J : น้องทำบริษัทออกแบบอะไรหรือครับ? V : ทำกราฟิกครับ J : ตอนนี้หลักๆ รับงานจากใครหรือครับ? V : ผมเพิ่งทำ signage ให้สนง.ใหม่ของ (ค่ายมือถือแห่งหนึ่ง), แล้วก็ (องค์กรทางวัฒนธรรมอีกแห่ง) J : อ๋อ ที่ (ตึก&#8230;) ใช่ไหม? จากนั้น นาย J ก็เริ่มบรรยายสรรพคุณของตัวเอง บอกว่าแกทำงานกราฟิกพวกแบรนดิ้ง บริษัทมีสาขาหลายเมืองทั่วโลก ตอนนี้กำลังรีแบรนด์ให้ Starbucks และยังมีงานโอลิมปิก 2012 อีก V : พี่ทำอยู่ Wolff Olins หรือครับ!? [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/09/25/world-class-designer/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>11</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>การเล่นหมาก กับการบริหารองค์กร</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/09/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/09/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 14 Sep 2009 16:45:32 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[management]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=769</guid>
		<description><![CDATA[วันก่อนได้นั่งคุยกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง คุยไปคุยมาวนเวียนมาเรื่องการบริหารองค์กรได้อย่างไรไม่รู้ จากนั้นก็เริ่มเกิดการเปรียบเทียบกับการเล่นหมากชนิดต่างๆ เห็นว่าเป็นเรื่องน่าคิด จึงนำมาสรุปได้คร่าวๆ ดังนี้ ผู้บริหารเป็นผู้เล่นเกมหมาก โดยมีลูกน้องในองค์กรเป็นตัวหมาก ผู้บริหารที่เน้นพระคุณ ก็เปรียบเหมือนเล่นหมากล้อม รักษาตัว เน้นจำนวน ผู้บริหารที่เน้นพระเดช ก็เปรียบเหมือนเล่นหมากรุก โหดร้ายกว่า เพื่อชัยชนะของส่วนรวม เรื่องที่ควรคำนึง คือ ในหมากล้อม ทุกตัวหมากไม่มีความแตกต่าง ส่วนหมากรุก แต่ละตัวมีความสามารถแตกต่างกัน คอยส่งเสริมกัน บางธุรกิจเหมาะจะใช้วิธีแบบหมากล้อม บางธุรกิจเหมาะจะใช้หมากรุก ผู้บริหารขององค์กรขนาดใหญ่ ที่ไม่รู้จักบุคลากรของตัวเองดีนัก มองแต่ภาพรวม มีแนวโน้มจะใช้วิธีของหมากล้อมโดยปริยาย ส่วนองค์กรขนาดเล็ก ที่เข้าใจความสามารถของบุคลากรแต่ละคนอย่างดี มีแนวโน้มจะใช้วิธีของหมากรุกได้อย่างเหมาะสม จะว่าไป หมากรุกก็เหมือนกับการบริหาร – Put the right man on the right job. หมากรุกนั้นโหดร้าย บางตัวต้องยอมตาย บางตัวต้องยอมอยู่เฉย ทั้งหมดนี้เพื่อชัยชนะของส่วนรวม โดยส่วนตัว ผมไม่ใช่คนที่ลึกซึ้งอะไรมากมาย เคยพยายามเล่นหมากรุกก็ไม่รุ่ง หมากล้อมก็ไม่เคยแตะ จะให้ตัดสินว่าระหว่างหมากรุกกับหมากล้อม อย่างไหนดีกว่ากัน, อย่างไหนสนุกกว่ากัน, อย่างไหนยากกว่ากัน [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/09/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Walkman อายุครบ 30 และพฤติกรรมการฟังเพลงของคนอายุย่าง 31</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/09/08/walkman-turns-30/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/09/08/walkman-turns-30/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 08 Sep 2009 13:49:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[article]]></category>
		<category><![CDATA[music]]></category>
		<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[toys]]></category>
		<category><![CDATA[art4d]]></category>
		<category><![CDATA[music player]]></category>
		<category><![CDATA[walkman]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=744</guid>
		<description><![CDATA[ไม่นานมานี้ได้เขียนบทความขนาดสั้นให้กับนิตยสาร art4d เนื่องในโอกาสที่ Walkman มีอายุครบ 30 ปี และก่อนที่บทความดังกล่าวจะได้ตีพิมพ์ ก็บังเอิญไปเจอบทความที่น่าสนใจอันหนึ่ง เกี่ยวกับการให้เด็กวัยรุ่นยุค iPod มาลองเล่น Walkman รุ่นแรก อ่านแล้วได้คิดตามหลังจากปะติดปะต่อบทความเข้าด้วยกัน จึงขอมาเล่าสู่กันฟังกันตรงนี้ ก่อนอื่น ขอเชิญอ่านเรื่องที่ผมเขียนก่อนนะครับ บทความนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร art4d ฉบับที่ 162 เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 What&#8217;s Up, Mr.Walkman! ในยุคที่ไม่ว่าจะเดินทางไปไหนก็ต้องเห็นคนใส่หูฟังอย่างทุกวันนี้ หลายคนคงนึกภาพไม่ออกว่าโลกในยุคก่อนที่จะมีเครื่องเล่นเพลงพกพานั้นเป็นอย่างไร ไม่แปลก เพราะนั่นเป็นช่วงเวลาที่นานกว่าที่หลายคนคิด เราเริ่มมีเพลงให้ฟังเป็นการส่วนตัวนอกสถานที่มาถึงสามสิบปีแล้ว หากมองย้อนกลับไปจากปัจจุบัน วิวัฒนาการของพฤติกรรมการฟังเพลงและอุปกรณ์ในการฟังเพลงจะเกิดขึ้นตามวิวัฒนาการของสื่อบันทึกเสียง เมื่อกระแสความนิยมเริ่มเปลี่ยนจากการใช้แผ่นเสียง (vinyl record) มาเป็นเทปในช่วงยุค 70s ทำให้เครื่องเล่นมีขนาดเล็กลงจนไปจุดประกายให้มีคนเริ่มคิดถึงการพกพา ทางออกแรกที่ดูค่อนข้างทุลักทุเลของยุคนั้นคือ boombox หรือวิทยุสเตริโอชิ้นเดียวที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี่ แต่นั่นก็เป็นเหมือนแค่ตัวคั่นเวลา ผลิตภัณฑ์ของ Sony ที่ชื่อว่า Walkman หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ Soundabout ที่วางตลาดในปี 1979 ต่างหาก ที่ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการฟังเพลงนอกสถานที่อย่างแท้จริง ด้วยตัวเครื่องที่เป็นเพียงเครื่องเล่นเทปขนาดเล็กที่ไม่มีลำโพง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/09/08/walkman-turns-30/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>บางกอกของฉัน</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/08/12/%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/08/12/%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 11 Aug 2009 18:49:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[bangkok]]></category>
		<category><![CDATA[press]]></category>
		<category><![CDATA[TCDC]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=726</guid>
		<description><![CDATA[วันนี้ได้เห็นบทความใหม่บนเว็บ tcdcconnect เป็นเรื่องของสถานที่สุดโปรดในกรุงเทพฯ ของ 7 คนครีเอทีฟ ซึ่งมีผมรวมอยู่ในนั้นด้วย ตอนที่ TCDC อีเมล์มาขอถามความเห็นเรื่องสถานที่ในกรุงเทพฯที่ชอบ ก็ไม่คิดหรอกว่าข้อมูลที่ตอบไปจะเหมือนใครหรือไม่ และถูกจับกลุ่มรวมไปกับใคร เขียนไปตามจริงที่นึกออก ณ เวลานั้น พอได้พบว่าตนเองถูกจับรวมอยู่ในกลุ่ม &#8220;คนครีเอทีฟ&#8221; อย่างนี้แล้วรู้สึกเขินไม่ใช่เล่น ไล่อ่านไปแต่ละคนแล้วก็รู้สึกว่าที่โปรดของทุกคนล้วนสอดคล้องกับลักษณะงาน หรือผลงานที่แต่ละคนทำอยู่มากๆ หันมามองตัวเองแล้วรู้สึกว่าคำตอบของตัวเองไม่เก๋เหมือนคนอื่นเขา ห้องสมุด TCDC ชั้น 6 ห้างเอ็มโพเรียม เป็นที่นั่งคิดงาน เพราะโดยอาชีพผมจำเป็นต้องหาดูงานอ้างอิง และหาแรงบันดาลใจเป็นประจำ ห้องสมุด TCDC เป็นห้องสมุดเฉพาะทาง ที่มีหนังสือดีๆ เยอะมาก เดินทางสะดวก และบรรยากาศดี ทุกครั้งที่ไปก็จะได้เจอคนรู้จัก เช่น เพื่อนร่วมอาชีพ รุ่นพี่รุ่นน้อง ลูกศิษย์ ฯลฯ รู้สึกอบอุ่นดี หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เคยฝันมานานว่ากรุงเทพฯ น่าจะมีพื้นที่แสดงงานศิลปะร่วมสมัยที่อยู่ใจกลางเมือง แล้วหอศิลป์แห่งนี้ก็ถือกำเนิดขึ้น ชอบที่มีพื้นที่กว้างขวาง มีกิจกรรมและนิทรรศการที่หลากหลาย บางครั้งแวะไปครั้งเดียวก็เดินชมได้หลายงาน ดูงานเสร็จก็ไปเดินห้างหรือเดินสยามตบท้ายได้อีก ภัทราวดี เธียเตอร์ ตั้งแต่เด็ก ที่บ้านจะชอบพาไปดูการแสดงต่างๆ เช่น [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/08/12/%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;design ไป บ่นไป&#8221; บนนิตยสาร Hamburger</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/08/11/dpbp-on-hamburger/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/08/11/dpbp-on-hamburger/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 11 Aug 2009 14:14:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[magazine]]></category>
		<category><![CDATA[podcast]]></category>
		<category><![CDATA[press]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=722</guid>
		<description><![CDATA[ดีใจจัง ได้ลง Hamburger ด้วย! &#8220;design ไป บ่นไป&#8221; ถูกกล่าวถึงในคอลัมน์ DESIGN NOW ของนิตยสาร Hamburger ฉบับที่ 133 ปกจีจ้า – ญาณิน วิสมิตนันท์ หน้า 182-183 เสียดายจังไม่ได้มาสัมภาษณ์ผม แต่แค่เอาเรื่องของพอดคาสท์ที่ตั้งใจปลุกปั้นอยู่ไปลงก็ปลื้มแล้วครับ]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/08/11/dpbp-on-hamburger/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
