on design and all things that matter
September 25th, 2009
มีเรื่องแปลกมาเล่าให้ฟังครับ โดยเฉพาะคนที่ทำงานสายออกแบบ เผื่อจะมีคนเจอแบบผม
เมื่อคืน ผมไปซื้อหนังสือกราฟิกที่ร้านคิโนคุนิยะ พารากอน ขณะจ่ายเงิน ก็บอกชื่อบริษัท และตัวสะกดให้พนง.ออกบิล ตอนนั้นมีคุณพี่คนหนึ่งที่มาซื้อหนังสือแล้วรอบิลอยู่ข้างๆ เข้ามาคุยกับผม ขอดูหนังสือที่ผมซื้อด้วยนิดหน่อย แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น… ขอเรียกชื่อย่อของเขาว่านาย J แล้วกันนะครับ
September 16th, 2009
ไม่อยากเชื่อ… มีรูปตัวเองในหัวอีเมล์จดหมายข่าวจาก TCDCconnect ฉบับเดือนกันยาน คู่กับคุณวันฉัตรแห่งเว็บ pantip!?
เหตุเพราะจดหมายข่าวฉบับนี้เป็นการรวบรวมบทความเกี่ยวกับ new media นั่นเอง – ขอเชิญอ่านบทสัมภาษณ์ตัวผม ในฐานะผู้ดำเนินรายการพอดคาสท์เรื่องการออกแบบ “design ไป บ่นไป” ได้ ที่ลิงค์นี้
September 14th, 2009
วันก่อนได้นั่งคุยกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง คุยไปคุยมาวนเวียนมาเรื่องการบริหารองค์กรได้อย่างไรไม่รู้ จากนั้นก็เริ่มเกิดการเปรียบเทียบกับการเล่นหมากชนิดต่างๆ เห็นว่าเป็นเรื่องน่าคิด จึงนำมาสรุปได้คร่าวๆ ดังนี้
โดยส่วนตัว ผมไม่ใช่คนที่ลึกซึ้งอะไรมากมาย เคยพยายามเล่นหมากรุกก็ไม่รุ่ง หมากล้อมก็ไม่เคยแตะ จะให้ตัดสินว่าระหว่างหมากรุกกับหมากล้อม อย่างไหนดีกว่ากัน, อย่างไหนสนุกกว่ากัน, อย่างไหนยากกว่ากัน คงตอบไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าผมอยากใช้หมากไหน ขอเลือก “หมากฮอส” แล้วกัน ก็คือ จะช่วยผลักดันสมาชิกร่วมทีมให้ถึงที่สุดอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อถึงจุดหมายที่เขาพัฒนาตนเองได้สำเร็จ มีศักยภาพมากขึ้นแล้ว ก็จงกลับมาเป็นกำลังสำคัญของทีมต่อไป
September 8th, 2009
ภาพ Walkman รุ่นแรก จาก Gizmodo
ไม่นานมานี้ได้เขียนบทความขนาดสั้นให้กับนิตยสาร art4d เนื่องในโอกาสที่ Walkman มีอายุครบ 30 ปี และก่อนที่บทความดังกล่าวจะได้ตีพิมพ์ ก็บังเอิญไปเจอบทความที่น่าสนใจอันหนึ่ง เกี่ยวกับการให้เด็กวัยรุ่นยุค iPod มาลองเล่น Walkman รุ่นแรก อ่านแล้วได้คิดตามหลังจากปะติดปะต่อบทความเข้าด้วยกัน จึงขอมาเล่าสู่กันฟังกันตรงนี้
ก่อนอื่น ขอเชิญอ่านเรื่องที่ผมเขียนก่อนนะครับ
September 1st, 2009
เตรียมตัวพบกับ การสนทนาสดครั้งแรก ของรายการพอดคาสท์ “design ไป บ่นไป” โดย 5 นักออกแบบกราฟิก – วีร์ วีรพร (conscious), สุรัติ โตมรศักดิ์ (try2benice), สยาม อัตตะริยะ (color party), เคลวิน หว่อง (k kelvin studio) และ วรทิตย์ เครือวาณิชกิจ (farmgroup)
“designไป บ่นไป ตอน เชื่อมั่นประเทศไทย กับนักออกแบบกราฟิก”
พบกันวันที่ 7 ตุลาคมนี้ เวลา 17:30 น. ณ สยาม ดิสคัฟเวอรี่ เซนเตอร์
กิจกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งของงาน “I am a Thai graphic designer”
ติดตามความเคลื่อนไหวได้ทาง Facebook
August 29th, 2009
บทความนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร art4d ฉบับที่ 162 เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552
Gravity Rule
ทุกวันนี้เวลาจะต้องแลกเปลี่ยนข้อมูลกับผู้อื่น ผ่านทางสื่อบันทึกข้อมูลประเภท USB flash drive หรือที่เรียกกันไปได้หลากหลาย เช่น “thumb drive”, “ตั๊ม”, “แท่ง” และอื่นๆ เรามักได้ยินคำเตือนจากเจ้าของอุปกรณ์ว่า “ระวังนะ ในนี้มีไวรัส” มาคิดดูแล้วนี่เป็นคำเตือนที่ปราศจากความรับผิดชอบอย่างน่าหัวเราะ เพราะรู้ทั้งรู้ว่ามีเชื้อ ยังจะเอาไปจิ้มชาวบ้านเขาอีก เตือนไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาเพราะผู้ถูกจิ้มก็ไม่สามารถจะยกการ์ดป้องกันตัวได้อยู่ดี หรือจะให้ใช้ USB condom ที่ลงใน art4d เมื่อไม่นานมานี้ก็ไม่ได้มีกันทุกคน ถ้าผู้จะถูกจิ้มขัดขืน ไม่ยอมให้จิ้ม ก็ไม่ได้ทำงานกันพอดี ช่างเป็นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียจริง …นอกเสียจากคุณจะไปพบกับเจ้าของเครื่อง Apple Macintosh ที่พร้อมจะยอมถูกจิ้มแต่โดยดี โดยตอบกลับมาด้วยเสียงเรียบเฉยว่า “จิ้มมาเถอะ ไวรัสของคุณทำอะไรเครื่องผมไม่ได้” แต่ความพิเศษนั้นกำลังจะกลายเป็นอดีต เพราะขณะนี้มีการค้นพบไวรัสตัวแรกที่จ้องทำลายเฉพาะเครื่อง laptop ของ Apple แล้ว! มันมีชื่อว่า “Newton Virus” โดยอาการของเครื่องที่ติด Newton Virus คือ ระบบจะหยุดการตอบสนอง menu bar จะหักกลาง และ icon ทั้งหมดจะร่วงลงมากองระเกะระกะอยู่ที่ด้านล่างของหน้าจอ ทั้งยังไหลไปตามแรงดึงดูดของโลกเมื่อคุณทำการขยับเครื่อง ที่ร้ายกาจกว่านั้นคือ ไม่มีอะไรสามารถหยุดยั้งมันได้ จนกว่าจะถึงเวลาหนึ่ง ทุกอย่างก็จะค่อยๆกลับคืนสู่สภาพปกติ คุณไม่มีทางป้องกัน และไม่มีวันรู้ว่ามันจะกลับมาเล่นงานคุณอีกเมื่อไหร่!
August 18th, 2009
เพิ่งปรับปรุงเว็บสตูดิโอของตัวเองครั้งใหญ่จนเสร็จสมบูรณ์ครับ
เชิญแวะไปเยี่ยมชมได้ที่ www.conscious.co.th
August 12th, 2009
ภาพจาก tcdcconnect.com
วันนี้ได้เห็นบทความใหม่บนเว็บ tcdcconnect เป็นเรื่องของสถานที่สุดโปรดในกรุงเทพฯ ของ 7 คนครีเอทีฟ ซึ่งมีผมรวมอยู่ในนั้นด้วย
ตอนที่ TCDC อีเมล์มาขอถามความเห็นเรื่องสถานที่ในกรุงเทพฯที่ชอบ ก็ไม่คิดหรอกว่าข้อมูลที่ตอบไปจะเหมือนใครหรือไม่ และถูกจับกลุ่มรวมไปกับใคร เขียนไปตามจริงที่นึกออก ณ เวลานั้น พอได้พบว่าตนเองถูกจับรวมอยู่ในกลุ่ม “คนครีเอทีฟ” อย่างนี้แล้วรู้สึกเขินไม่ใช่เล่น ไล่อ่านไปแต่ละคนแล้วก็รู้สึกว่าที่โปรดของทุกคนล้วนสอดคล้องกับลักษณะงาน หรือผลงานที่แต่ละคนทำอยู่มากๆ หันมามองตัวเองแล้วรู้สึกว่าคำตอบของตัวเองไม่เก๋เหมือนคนอื่นเขา
ห้องสมุด TCDC ชั้น 6 ห้างเอ็มโพเรียม
เป็นที่นั่งคิดงาน เพราะโดยอาชีพผมจำเป็นต้องหาดูงานอ้างอิง และหาแรงบันดาลใจเป็นประจำ ห้องสมุด TCDC เป็นห้องสมุดเฉพาะทาง ที่มีหนังสือดีๆ เยอะมาก เดินทางสะดวก และบรรยากาศดี ทุกครั้งที่ไปก็จะได้เจอคนรู้จัก เช่น เพื่อนร่วมอาชีพ รุ่นพี่รุ่นน้อง ลูกศิษย์ ฯลฯ รู้สึกอบอุ่นดีหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
เคยฝันมานานว่ากรุงเทพฯ น่าจะมีพื้นที่แสดงงานศิลปะร่วมสมัยที่อยู่ใจกลางเมือง แล้วหอศิลป์แห่งนี้ก็ถือกำเนิดขึ้น ชอบที่มีพื้นที่กว้างขวาง มีกิจกรรมและนิทรรศการที่หลากหลาย บางครั้งแวะไปครั้งเดียวก็เดินชมได้หลายงาน ดูงานเสร็จก็ไปเดินห้างหรือเดินสยามตบท้ายได้อีกภัทราวดี เธียเตอร์
ตั้งแต่เด็ก ที่บ้านจะชอบพาไปดูการแสดงต่างๆ เช่น ดนตรี ละครเวที ซึ่งถ้าเป็นศิลปะการแสดงร่วมสมัยก็ต้องที่นี่ ผลงานของครูเล็กผสมผสานศิลปะการแสดงของไทยเข้ากับความร่วมสมัยได้อย่างน่าสนใจ อาหารในร้านอาหารของที่นี่ก็อร่อย สามารถชมการแสดงไปพร้อมกับรับประทานอาหารด้วย พาแขกต่างประเทศมาเขาก็จะชอบ
อ่านจบแล้วคิดได้อย่างหนึ่งว่า อยากลองไปเยี่ยมที่โปรดของคนอื่นดู เพราะบางที่ก็เคยไปเป็นประจำอยู่แล้ว บางที่ก็เดินทางผ่านเป็นครั้งคราวโดยไม่คิดสนใจ เดี๋ยวจะรอดูว่ากลุ่มคนประเภทต่อไป (ถ้ามีตอนต่อไปของบทความเดียวกัน) จะมีที่โปรดเป็นที่ไหน และจะเหมือนหรือต่างจากคนกลุ่มของผมอย่างไร เผื่อจะได้ไอเดียการเที่ยวกรุงเทพที่แตกต่างจากพื้นที่ประจำของตัวเองบ้าง
August 11th, 2009
ดีใจจัง ได้ลง Hamburger ด้วย!
“design ไป บ่นไป” ถูกกล่าวถึงในคอลัมน์ DESIGN NOW ของนิตยสาร Hamburger ฉบับที่ 133 ปกจีจ้า – ญาณิน วิสมิตนันท์ หน้า 182-183
เสียดายจังไม่ได้มาสัมภาษณ์ผม แต่แค่เอาเรื่องของพอดคาสท์ที่ตั้งใจปลุกปั้นอยู่ไปลงก็ปลื้มแล้วครับ 
July 19th, 2009
นี่เป็นครั้งแรกที่จะเขียนบันทึกเกี่ยวกับงานสอนของตัวเอง หวังว่าคงเป็นที่สนใจและเป็นประโยชน์แก่ผู้อ่านนะครับ หากมีนักศึกษาที่เคยเรียนด้วยกันผ่านมาอ่าน ก็ขอให้ช่วยแสดงความเห็นด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
ตั้งแต่แรกที่ผมมารับหน้าที่อาจารย์พิเศษ สอนวิชา typography ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เมื่อปลายปี 2549 ผมคิดหนักมากว่า “จะทำอย่างไรไม่ให้นักศึกษาเบื่อ?” เพราะวิชานี้เป็นศาสตร์ที่สุดโต่งมาก คนที่อินก็จะอินสุดๆ (จนหลายคนมองด้วยความสงสัย) แต่คนที่ไม่ชอบก็จะแหยงไปเลย แต่ด้วยความที่จะได้ไปเริ่มสอนในวิชา typography 2 ที่ต้องเน้นการใช้งานจริงแล้ว จึงได้ข้อสรุปว่า “คงไม่ต้องทำให้สนุกเท่าไหร่” (มั้ง?) แต่ลงไปลุยวิเคราะห์งานของนักศึกษาอย่างถึงลูกถึงคน และเน้นเรื่องกริดกับระบบโครงสร้างในการจัดการกับข้อความให้มาก น่าจะพอ
มาถึงปีการศึกษา 2550 เมื่อได้มาสอนวิชา typography 1 ความตั้งใจจะสอนให้ไม่น่าเบื่อก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง เพราะคราวนี้ถือเป็นการแนะนำนักศึกษาให้รู้จักกับ typography ถ้ามีความประทับใจแรกที่ดี ย่อมจะทำให้เปิดใจรับและเรียนรู้ได้ง่ายกว่า บวกกับความที่ตนเองไม่ใช่คนที่แน่นเรื่องทฤษฎีมากนัก จึงตัดสินใจว่า “จะเอาให้สนุกไว้ก่อน ถ้ารักแล้วอยากจริงจังก็ไปค้นคว้าเอาเองทีหลังได้” ไม่แน่ใจว่าเป็นความคิดที่ถูกหรือเปล่า แต่ก็ได้คิดกิจกรรมมาให้เล่นสนุกกัน เช่น ให้นักศึกษาช่วยกันจับกลุ่มปกอัลบั้มเพลงตามรูปแบบตัวอักษรเพื่อเรียนรู้แนวนิยมในการใช้ตัวพิมพ์สื่ออารมณ์เพลงประเภทต่างๆ เป็นต้น
จนในปีการศึกษา 2551 ที่ได้กลับมาสอน typo 1 เป็นครั้งที่สอง ผมได้คิดกิจกรรมใหม่ขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ “เกมแฟนพันธุ์แท้ typo”
