<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Wee Viraporn &#124; วีร์ วีรพร &#187; life</title>
	<atom:link href="http://www.weeviraporn.com/tag/life/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.weeviraporn.com</link>
	<description>on design and all things that matter</description>
	<lastBuildDate>Mon, 30 Jan 2012 09:54:35 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.1.2</generator>
		<item>
		<title>ผมเป็นเด็กสยาม พ่อเป็นเด็กพระรามสี่</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 19 May 2010 14:29:42 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[home]]></category>
		<category><![CDATA[life]]></category>
		<category><![CDATA[siam square]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=964</guid>
		<description><![CDATA[&#8220;ผมเป็นเด็กสยาม&#8221; ราวสามสิบปีก่อน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่รู้ความ คุณแม่พาผมนั่งเบาะเด็ก ติดรถไปร้านขายเสื้อผ้าของแม่ที่สยามเซ็นเตอร์ ที่นั่น, ผมได้รู้จักกับเพื่อนๆ ของคุณแม่ ที่เป็นเจ้าของร้านข้างเคียง, พนักงานร้านอาหารไฮไลท์ บนชั้นสี่ เครือเดียวกับนิวไลท์ ในสยามสแควร์ ยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนเริ่มเดินได้และซุกซน ผมหกล้มในร้านของคุณแม่ในสยามเซ็นเตอร์เพราะเต้นตามเพลงแรงไปหน่อย หัวแตก ต้องเย็บหลายเข็ม เป็นแผลเป็นอยู่บนหน้าผากถึงทุกวันนี้ สิบกว่าปีก่อน ผมก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่ชอบมาเดินเที่ยว ดูหนัง เรียนพิเศษ ในสยามสแควร์ มีเพื่อนบางกลุ่มมีร้านประจำ โต๊ะประจำในสยามสแควร์ ชอบเข้าร้านหนังสือบนเวิร์ลดเทรด จนเมื่อเป็นนิสิตจุฬาฯ ก็ยังใช้เวลาว่างในสยามสแควร์ และฝึกงานกับค่ายเพลงแห่งหนึ่งในสยามสแควร์ สิบปีผ่านไปหลังจากเรียนจบ ผมยังนิยมแวะเวียนไปสยามสแควร์ ไปซื้อเพลงจากร้านเดิมที่เคยอุดหนุนกันมาตั้งแต่เป็นนักเรียนมัธยมปลาย วันนี้ตอนที่ได้ยินข่าวผู้ชุมนุมเริ่มเผาโรงหนัง และห้างสรรพสินค้า ภาพความทรงจำเก่าๆ พรั่งพรูเข้ามาตีกันอยู่ในสมอง พร้อมกับที่สายตาจับจ้องภาพกลุ่มควันที่กำลังพวยพุ่งอยู่เหนือฟ้ากรุงเทพผ่านกระจกรถที่กำลังวิ่งอยู่บนทางด่วน ความสะเทือนใจนี้ทำให้ผมเริ่มน้ำตาไหล ตลอดช่วงเวลาร่วมสามสิบปี ผมย้ายที่เรียน ย้ายที่ทำงาน ย้ายบ้านมาหลายครั้ง แต่สยามสแควร์ก็ยังอยู่ตรงนั้น ยังเป็นที่ที่ผมยังต้องไป แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับสยามสแควร์จะเปลี่ยนรูปแบบไปในแต่ละช่วงชีวิตก็ตาม ยิ่งได้รับรู้ความเสียใจ และเสียดาย ของผู้คนอีกมากมายที่มีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้ ก็ยิ่งทำให้จิตใจหดหู่ ผมคิดว่านั่นคงเป็นเรื่องที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุดในวันนี้แล้ว จนกระทั่งคุณพ่อโทร.มาหาขณะผมกำลังฝ่ารถติดกลับบ้าน เพื่อแจ้งข่าวว่าตึกแถวที่ปัจจุบันนี้เป็นสาขาย่อยของธนาคารแห่งหนึ่ง บนถนนพระรามสี่ ในบริเวณพื้นที่ที่เกิดการปะทะ ถูกเผาวอดหมดแล้ว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2010/05/19/siam-ramaiv/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>คนขับแท็กซี่อายุ 82 ปี</title>
		<link>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/</link>
		<comments>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 22 Dec 2009 17:45:16 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Wee</dc:creator>
				<category><![CDATA[random thoughts]]></category>
		<category><![CDATA[illness]]></category>
		<category><![CDATA[life]]></category>
		<category><![CDATA[people]]></category>
		<category><![CDATA[taxi]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.weeviraporn.com/?p=887</guid>
		<description><![CDATA[ไม่ได้เขียนอะไรบนนี้มานานมาก เพราะภาระหน้าที่ส่วนตัวหลายอย่าง แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดคืออาการป่วยของคุณพ่อที่ทำให้ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่ได้เดือนกว่าแล้ว ในระหว่างนี้ก็ได้พบกับผู้คนหลากหลาย และได้เรียนรู้บางแง่มุมเกี่ยวกับชีวิตคนแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน ซึ่งอาจจะทะยอยมาเล่าให้ฟังบนนี้บ้างในภายหลัง เริ่มเรื่องแรกกันดีกว่า&#8230; วันหนึ่ง ผมต้องเดินทางออกจากโรงพยาบาลไปทำธุระที่อื่นโดยแท็กซี่ แวบแรกที่กระโดดขึ้นรถแล้วหันไปบอกคนขับถึงที่หมาย ผมสะดุดตากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยับย่นของคุณคนขับ เขาดูแก่เกินกว่าที่จะมาขับแท็กซี่ แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจยิ่งกว่าคือเสียงดังฟังชัดอันสดใสของเขาที่พูดถามมาก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากว่า &#8221;จะไปไหนครับท่าน?&#8221; ผมอมยิ้มเพราะไม่มีใครเรียกผมว่าท่านมาก่อน หลังจากออกรถ บทสนทนาของเราเริ่มขึ้น ลุง : &#8220;ท่านมาเข้าโรงพยาบาลนี่ป่วยเป็นอะไรหรือครับ&#8221; ผม : &#8220;ผมไม่ได้ป่วยหรอกครับ แต่คุณพ่อผมเข้าโรงพยาบาลมาได้เดือนนึงแล้ว&#8221; คุณลุง (หรือถ้าจะให้ถูก อาจต้องเรียกว่าคุณปู่) คนขับแท็กซี่คนนี้ดูกระฉับกระเฉงและอารมณ์ดีมาก ผมอดไม่ได้ที่จะถาม ผม : &#8220;ขอโทษนะครับ ลุงอายุเท่าไหร่แล้วครับ&#8221; ลุง : &#8220;แปดสิบสองปีแล้วครับ&#8221; ผม : &#8221;โห&#8230; ยังดูแข็งแรงนะครับ?&#8221; ลุง : &#8220;ไม่แข็งแรงหรอกครับ กำลังป่วยอยู่&#8221; ด้วยความสนใจ ผมเริ่มฟังเรื่องเล่าของลุง แกบอกว่าแกป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับกระดูกสันหลัง เคยคิดอยากจะปล่อยให้ตัวเองตายไป เพราะลูกหลานก็ไม่มี เมียก็ตายไปแล้ว แต่ด้วยความที่เคยรับใช้คุณหมอคนหนึ่งมาในอดีต คุณหมอคนนั้นจึงช่วยเหลือโดยใช้คอนเนคชั่นลดค่ายาให้ ตอนนี้ลุงต้องเก็บเงินเพื่อฉีดยาให้ครบ 9 เข็ม เข็มละ 3,000 [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.weeviraporn.com/2009/12/23/taxi-driver/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

